I żyję ..

Znów go widziałam.

On mnie nie.

Przyzwyczaiłam się.

Żyję we własnym cieniu, moja egzystencja nie ma sensu.

Wstaję z łóżka tylko po to by zobaczyć te oczy.

Ten uśmiech.

Niestety nie skierowany do mnie.

Zawsze siadam na ławce pod oknem, widzieć jak pochyla się nad zeszytem i zamaszystym ruchem ręki, lekko niezdarnie poprawia spadającą mu na oczy  grzywkę.

Znów zapomniał jej przyciąć.

Kocham patrzeć jak w skupieniu przygryza wargę i stuka palcami o blat.

Ale on mnie nie widzi.

Jestem jego cieniem.

Znów mija mnie na korytarzu, nawet nie zauważając i przez te sekundy czuję się strasznie,

Sekundy, minuty, lata.

I żyję uwięziona między marzeniami, wspomnieniami, zawieszona w melancholii.

I żyję choć rzeczywistość mnie złości.

I żyję cicho krwawiąc…

xxeverxx :)

Nie ma to jak zepsuć ludziom humor :3 nara:/